A portrait about Jaimie Peeters, a Dutch photographer.

Check ook nog even zijn “Girls at Home" Project.

Door: Daniel Herter

Vorig jaar rond deze tijd heb ik jullie kennis laten maken met de band Night at the lake. Na een succesvol 2012, met o.a. een optreden op het Sziget Festival, hebben ze besloten om het in 2013 op een compleet andere manier te gaan doen.

Zeker het luisteren waard.

- Roy

Kunstenaar en artiest Brock Davis heeft een selectie gemaakt van zijn favoriete iPhone foto’s. Ik maak zelf ook wel eens foto’s met mijn iPhone, maar deze zijn wel heel erg origineel.

Voor een compleet overzicht klik hier.

- Roy

Kerstmuziek - by Maarten Prinsen

Elk jaar rond deze tijd laaien de gemoederen weer flink op en raakt de wereld in twee kampen verdeeld. Echtparen doen hun trouwring af, collega’s halen geen koffie meer voor elkaar en de buurman poept stelselmatig op je oprit.

Vergeet alle oorlogen die worden gevoerd en vergeet de gewelddadige metamorfose die volwassen mannen kunnen ondergaan wanneer ze een shirt van hun favoriete voetbalclub aantrekken. Zelfs de eeuwige strijd tussen mensen die de saus naast hun eten willen hebben en de mensen die de saus op het eten willen hebben, verbleekt bij het omstreden thema, waar ik het hier over zal gaan hebben.
Wat kan dat dan in vredesnaam zijn? Ik hoor het jullie denken. Niet echt natuurlijk, want ik ben Rasti Rostelli (helaas) niet, maar figuurlijk.

Ik heb het natuurlijk over kerstliedjes! Misschien had ik ook een andere titel moeten kiezen..

Je houdt er van of je haat ze, maar als het aankomt op de liedjes die de laatste feestdag van het jaar bejubelen, bestaat er geen gulden middenweg.
Persoonlijk, jullie voelden het waarschijnlijk al aankomen, ben ik een liefhebber pur sang van het genre.

Ik geniet van de ouderwets gezellige en knusse kerstsfeer: De emotie als de piek na 38 pogingen nog steeds tussen 13:05 en 13:10 staat/ hangt, het verwisselen van kindeke Jezus met een Yoda figuurtje, de gele sneeuw en ga zo maar door. Uiteraard hoort bij dit alles een passende soundtrack. Speciaal voor deze gelegenheid heb ik vijf nummers uitgezocht die voor mij onmisbaar zijn tijdens het kerstseizoen

Voor de mensen die niet gediend zijn van zoetsappige kerstliedjes heb ik het volgende swingende alternatief:

Als eerste wil ik de Koningen van de Kerstmuziek, George Michael en Andrew Ridgeley, hierbij bedanken voor alles wat ze al jarenlang voor mijn beleving van Kerstmis betekenen. “Last Christmas” is al vanaf de basisschool bij uitstek een van mijn favoriete nummers voor de donkere decembermaand.
Ik droom er van om zelf ook een keer lachend door de sneeuw te rollen met een gouden ringetje in mijn oor, om vervolgens in een mooie gebreide trui bij kaarslicht te genieten van het gezelschap van mijn vrienden en hun obsceen witte tanden. Aangezien we de beelden en het liedje zelf allemaal wel kennen, wil ik jullie hierbij trakteren op een andere kerstknaller van meneer Panayiotou. Laat je betoveren door dit melancholische nummer over Kerstmis in lang vervlogen tijden en bekijk ook de clip, een feest voor de ogen!

Kerst zonder sneeuwpop is als Wordt Vervolgd zonder Han Peekel, dus mag een chanson over een legendarische, magische sneeuwman niet ontbreken in dit rijtje.
Natuurlijk is Bouli ontzettend kek met zijn rode sjaal, guitige oogjes en zijn hoedje, maar de echte Don Corleone onder de levende sneeuwpoppen is natuurlijk Frosty.
Mocht er ooit een Hall of Fame komen voor betoverde sneeuwpoppen die tot leven zijn gekomen, dan gaat mijn voorkeursstem zonder enige twijfel naar hem..
Het volgende nummer komt het beste tot zijn recht als je, uiteraard na het aanzetten van de muziek, je ogen sluit en even terugdenkt aan je onschuldige kindertijd en de eerste sneeuwpop die je maakte. Laten we elkaar geen mietje noemen, ook jullie hoopten dat hij/ zij tot leven zou komen! Ik in ieder geval wel en stiekem hoop ik dat nog steeds bij elke sneeuwpop die ik maak. Er zijn ergere dingen. Het einde van de wereld morgen bijvoorbeeld..

“My family’s in Florida.. I’m in…New York..”
Bij Kerstmis hoort Home Alone, geen discussie mogelijk. Dit nummer is dan ook voor Macaulay Culkin en iedereen die, net als ik, jaar na jaar weer aan de buis gekluisterd zit te kijken hoe de snode plannen van Harry en Marv op onnavolgbare wijze gedwarsboomd worden. Dames en heren, jongens en meisjes, geniet mee van de zoetgevooisde (dit woord heb ik zelf ook even op moeten zoeken, maar dan heb je ook wat) stem van Bobby Helms..


Bij het voorlaatste kerstnummer roep ik de hulp in van mijn favoriete kwintet, bestaande uit Jackie, Tito, Jermaine, Marlon en Michael. Broers, maar dan niet onafscheidelijk, zoals Bas en Aad van Toor.
Nee, nee, nee, deze broers ruziën wat af en hebben in hun Kerstnummer zelfs een jeugdtrauma verwerkt. Het moet allemaal niet gekker worden.
De broertjes Jackson betrapten hun eigen moeder, die – naar verluid - hevig stond te tongzoenen met de Kerstman en besloten hier een positieve, muzikale draai aan te geven. Uiteraard was vader Joseph op z’n zachtst gezegd ‘not amused’ en hij schijnt zelfs prikkeldraad met scheermesjes in de schoorsteen gespannen hebben uit wraak..
Maar goed, de Jackson 5 dus, heerlijk!


De laatste held van vandaag behoeft eigenlijk geen introductie, maar aangezien hij toch alweer 32 jaar geleden uit het leven gerukt werd door een gestoorde fan, bestaat de kans dat niet iedereen hem kent.
Ik heb het natuurlijk over John Lennon, lid van The Beatles en later succesvol solo-artiest en ambassadeur voor de vrede.
Wereldvrede, wat zou dat mooi zijn. Realistisch echter niet, helaas. Maar ach, er zijn ergere dingen. De reclames van Carglass en het einde van de wereld morgen bijvoorbeeld..

Of je nu wel of niet tegen oorlog bent, het volgende nummer vervult mijn hart in ieder geval elk jaar opnieuw weer met een gevoel van warmte.. John (en Yoko ook natuurlijk), bedankt!


Fijne Feestdagen allemaal, vrede op aarde, pas op met illegaal vuurwerk en tot in 2013.


Hallelujah!




Voor alle Dj’s onder ons. De mixtape bestaat 50 jaar. Ter ere hiervan brengt Ithaca Audio deze briljante 16-track live mix, uitgevoerd op een 23-jarige Tascam 1 “reel-to-reel tape deck. Awesome!

- Roy

De perfecte dag om de eerste mixtape van Kells & Bambino (Mitchel Kelly & Valerio Zeno) te checken!

- Roy

Documentaire: JAY Z’s Life+Times

- Roy

Sinterklaas by Maarten Prinsen

Terwijl ik dit schrijf, zit ik bij het zwakke schijnsel van een druipkaars en zie dat er buiten sneeuwvlokken in het rond dwarrelen alsof het niets kost. Zojuist meende ik zachte voetstappen op het dak te horen. Ik merk dat ik kriebels in mijn buik heb gekregen en begin me stiekem toch af te vragen of ik wel braaf genoeg geweest ben dit jaar..

Afgezien van een enkele misstap - nogmaals mijn excuses voor de schuimbekkende scheldkanonnade die ik op u afvuurde en de hondenpoep op de handgrepen van uw auto, overbuurvrouw, maar mandarijnen met Sint Maarten zijn echt not done- heb ik mij prima gedragen.

Voor wat betreft 5 december zit ik dus ook dit jaar weer gebakken en ik kan dan ook niet wachten op de prachtige cadeaus die ik zal gaan ontvangen.

De Sinterklaasperiode is echter niet altijd zonder slag of stoot verlopen. Als ik eerlijk ben, en dat ben ik altijd tegen jullie, mijn lieve lezers, heb ik in mijn jonge jaren een diepe kras in mijn ziel heb opgelopen voor wat betreft de festiviteiten rondom onze favoriete mijterdrager.

Het begon allemaal in de ochtend van 10 november 1993. Ik zat in groep 7, mijn haar zat lullig (Donald Trump zou me nog uitlachen) en onze ‘meester’ kondigde aan dat we lootjes zouden gaan trekken en een surprise voor elkaar moesten gaan maken; spannend!

Dit was dé kans om indruk te maken op mijn geheime liefde. Laten we zeggen dat ze Bertha heette. In gedachten zag ik het al helemaal voor me..

Mijn surprise zou met kop en schouders boven die van de andere kinderen uitsteken, de complimenten zouden me om de oren vliegen en Bertha zou als een blok voor me vallen bij de aanblik van deze Picasso onder de surprises. We zouden gaan trouwen en ik zou een klein familiebedrijf starten, gespecialiseerd in het maken van surprises.

Misschien geheel overbodig om te vermelden, maar het verliep dat jaar allemaal net wat anders dan gehoopt. Bij het trekken van de lootjes ging het al verkeerd. In plaats van een surprise voor Bertha, moest ik er een voor Ferdi Schummel (echte naam bij de redactie bekend) maken. Als steekwoorden had hij opgeschreven: Lolobal (juist ja..), postzegels, Bouli en erwtensoep. Jullie snappen wel dat ik witheet van woede thuiskwam die dag. Nadat ik vier keer “It’s My Life” van Dr. Alban geluisterd (en huilend meegezongen) had, was ik eindelijk weer bij zinnen en besloot er dan maar het beste van te maken. Ook Ferdi had recht op liefde en een leuke surprise en, eerlijk is eerlijk, het zou mijn karma ook geen windeieren leggen..

Vrijdag 3 december, de dag des oordeels, was aangebroken. Vol spanning zaten mijn klasgenootjes en ik in een kring te kijken naar de bonte verzameling aan creatieve uitspattingen die midden in de klas op enkele bij elkaar geschoven tafels stonden.

Na lang wachten was ik dan eindelijk aan de beurt om mijn verrassing te gaan zoeken. Helaas was de zwarte piet van papier-maché niet voor mij, noch de houten stoomboot met de leuke watten wolkjes die uit de schoorsteentjes kwamen. Zenuwachtig van de spanning zag ik een pakje staan in de vorm van een schoenendoos.

Het zal toch niet waar zijn?! dacht ik en pakte het op. Ja hoor, ‘Maarten’ stond er op de post-it aan de bovenkant van de doos. In een handschrift waar een schizofrene seriemoordenaar zich nog voor zou schamen. Ook dat nog.

Met een trillende onderlip van schaamte nam ik het pakje mee naar mijn stoel. Hier begon ik, vechtend tegen de in mijn ooghoeken opwellende tranen, het cadeaupapier van de doos af te scheuren. Zo snel mogelijk uiteraard, zodat het leed snel geleden zou zijn.

Bata schoenen, las ik op het deksel. Het verbaasde me niet eens. Enfin, uiterlijk is ook niet alles, dus met mijn laatste restje hoop opende ik de doos.

Ik weet niet of er een officiële term bestaat voor de geur die me tegemoet kwam, maar het valt het beste te omschrijven als een combinatie tussen de geur van een natte hond en die van een gistende mandarijn.

Walgend bekeek ik de inhoud van de doos. De bodem was bedekt met een handje vol witte papiersnippers. Niet eens netjes geknipt, maar met de hand gescheurd. Er zaten bruine vingerafdrukken op en ze voelden vochtig aan. Verder lagen er nog wat pepernoten in. Zeven, om precies te zijn. In mijn kinderlijke naïviteit stak ik er een in mijn mond. Dom. Een smaak van karton en oud leer maakte zich meester van mijn smaakpapillen.

Verbeten kauwde ik het bruine misbaksel naar de eeuwige jachtvelden en ging op zoek naar het cadeau. Gezien het feit dat er nul moeite gedaan was om de doos vol te stoppen met papier, danwel andere verpakkingsmaterialen, had ik al zo’n vermoeden waar de verrassing zich bevond.

De vernederende ontknoping van mijn vijf minuten durende uitpakhel was eindelijk daar, en met witte knokkels liet ik mijn geschenk aan de klas zien:

 image 

Fijne Sinterklaas allemaal en denk er aan: Het gaat niet om wát je krijgt, maar om de gedachte die er achter schuilt! 

- Maarten Prinsen

Check deze vinyl only Deep House mix van Marc Creemers.

I love it als mensen zo duidelijke keuzes maken.. Vinyl Baby!

- Roy

Christopher Woodcock had het idee om een serie foto’s te maken van de kamers van enkele DJ’s.

Bedroom Rockers" geeft je een kijkje in het leven van de DJ. Dit is nou passie!

Klik hier voor de complete serie

- Roy

Ik kwam vandaag deze ongelofelijk vette plaat tegen van Haim. Beetje vreemd maar wel lekker zullen we maar zeggen. Het nummer is gecomposeerd door de zusjes Danielle, Alana en Este Haim. 80′s style pop noemen ze het.

Checken die single!

- Roy

Bad Boys for Life - By Maarten Prinsen

Ter introductie van dit stukje wil ik graag even een beroemde filmquote oprakelen. De meeste mensen kennen deze quote wel en hebben deze wellicht zelfs ooit in een vlaag van verstandsverbijstering, met een scheefgetrokken mond, voor de badkamerspiegel proberen te imiteren. Enfin: “You need people like me. You need people like me so you can point your fuckin’ fingers and say:’That’s the bad guy’.”

Tony Montana sprak, weliswaar alsof hij net met zijn tong tussen een wafelijzer had gezeten, de waarheid. Goed en kwaad, de eeuwige yin en yang en even onafscheidelijk als Teddy Ruxpin en Grubby (wie kent ze niet?).

Vroeger, in die mooie jaren ’80 en ‘90, was er een duidelijk onderscheid tussen goed en kwaad. De schurken in tekenfilms waren nooit breed glimlachende politici die met Jan Modaal op de foto gingen of een hond aaiden. Neen, echte bad guys zag je al van mijlenver aankomen. De priemende groene ogen van Axl Rose, het kapsel van Ricky Vaughn (uit de film Major League, gratis filmtip; graag gedaan) en de hele garderobe van Rick James waren reden genoeg om je dochter toch vooral zo lang mogelijk binnenshuis te laten ganzenborden.

Misschien nog wel de meest opvallende slechteriken uit de laatste decennia van het vorige millennium zijn te vinden in de ontelbare tekenfilms uit deze periode. Veelal in Japan geproduceerde cartoons die me destijds, al was het slechts voor 20 minuten, uit de buurt van mijn Commodore Amiga 500 wisten te houden. En dat wil wat zeggen. Niet veel, maar toch, geloof me maar op mijn woord voor deze ene keer.. ok?

Voordat ik te ver afdwaal en haarfijn ga uitleggen hoe het precies zit met The Real Ghostbusters en Filmation’s Ghostbusters, zal ik mij concentreren op de kern van het verhaal: Slechteriken.

Graag wil ik op deze plek vijf van mijn favoriete heersers van het kwaad eren. Zodat ook zij de erkenning krijgen waar ze zo naar hunkeren. Iedereen heeft liefde nodig.

Laten we beginnen bij de Michael Jordan onder de 2-dimensionale schavuiten, Skeletor. Aartsvijand van He-Man en heerser van Snake Mountain. Voor iedereen die het niet weet: Skeletor zag er uit als een kruising tussen een bodybuildende smurf en Magere Hein, gekleed in een blauw-paars SM-harnas. De beste man had het op z’n zachtst gezegd niet bepaald getroffen met zijn looks. Tel daarbij op dat zijn snode plannen altijd werden gedwarsboomd door He-Man en zijn bende wereldverbeteraars en je zou bijna medelijden met hem krijgen. Zelf heb ik altijd veel bewondering gehad voor zijn doorzettingsvermogen en de onophoudelijke stortvloed aan nieuwe plannen die hij telkens wist te smeden om een greep naar de macht op de planeet Eternia te doen. Mijn vreugde was dan ook groot toen ik een plastic replica van mijn held kreeg van mijn ouders. Voor mij zal je altijd het kroonjuweel van het speelgoed uit mijn jeugd blijven Skeletor. Laat de mensen maar praten, dat doen ze toch wel..

Voor de volgende engerd neem ik jullie mee naar de straten van New York. Gehuld in een paarse cape, overmaatse schoudervullingen en een mondkapje moest deze grootheid altijd het onderspit delven tegen vier schildknapen die in het riool woonden. Over wie ik het hier heb? Shredder uiteraard! Shredder maakte je niets wijs. Als Shredder met zijn modderige laarzen aan op de bank ging liggen, was er niemand die daar wat van durfde te zeggen. Je keek wel uit als je leven je lief was!

Ondanks het feit dat Shredder altijd slaafs de commando’s van überbaas Krang op moest volgen, vond ik hem toch behoorlijk zelfstandig en onafhankelijk. Shredder was een vrijgevochten type en om eerlijk te zijn vind ik dat persoonlijk een pré.

Shredder, welkom in de galerij der groten. Na al die jaren ben jij nu eens een keer degene die de kaarsjes mag uitblazen!

Onze derde winnaar van vandaag is voor mij persoonlijk de lelijkste uit dit gezelschap. Smaken verschillen en over smaak valt niet te twisten, dus val me er niet op aan. Althans, niet met een nunchaku of een Power Sword. Dan maar verbaal als het dan toch moet..

Lang geleden was er eens een bos, niet ver hier vandaan, waar de Bluffers woonden. De Bluffers waren een groep pientere dieren die hun bos koste wat kost probeerden te beschermen tegen de afschuwelijke Clandestino. Clandestino wilde het bos met de grond gelijk maken en zo in het bezit van ‘alles’ komen. Ik bewonder hem vanwege zijn ambitie, zijn kennis en kunde om een huisrobot te laten functioneren en niet in de laatste plaats bewonder ik hem vanwege zijn gedurfde gouden tand. Zelfs in die tijd was dit behoorlijk gewaagd. Maar goed, als je toch al een bochel hebt, wie doet je wat…

Welkom aan boord van de S.S. Kickass, Clandestino. Na al die jaren heb je dat dubbel en dwars verdiend!

Enkele jaren voordat The Real Ghostbusters de wereld veroverden met hun kekke outfits en de onweerstaanbare Slimer, waren er ook al spokenjagers actief. Deze Ghostbusters, bedacht door Filmation, het bedrijf dat ons ook The Masters of the Universe bracht, zijn in de volksmond dan ook bekend als Filmation’s Ghostbusters.

Bestaande uit Jake, Eddie en de zindelijke gorilla Tracy beleefden zij vele avonturen. Uiteraard allemaal met een goede afloop. Deze goede afloop werd natuurlijk mede mogelijk gemaakt door hun rivaal, de geniepige Prime Evil. Prime Evil is het beste te omschrijven als de liefdesbaby van een skelet en een robot. Mijn welgemeende excuses voor de mensen die visueel ingesteld zijn. Vanuit zijn thuisbasis in de Vijfde Dimensie smeedde onze Prime Evil snode plannen om de wereldheerschappij over te nemen. Dat hem dit keer op keer niet lukte, valt hem niet te verwijten vind ik. Zijn plannen waren altijd waterdicht en vergeleken met zijn magische krachten zijn Merlijn en Harry Potter slechts eenvoudige goochelaars. Het waren vooral zijn oliedomme knechten/ handlangers die zijn briljante ideeën in de soep lieten lopen.

Daarom wil ik op deze plek dan ook een lans breken voor een van de intelligentste schurken van weleer.. Prime Evil, kom naar voren en laat je bejubelen, ouwe gabber van me!

Onze laatste eervolle vermelding van vandaag gaat naar Cobra Commander. Deze topper behoeft weinig uitleg dunkt me. Ondanks zijn onhandige kledingkeuze, een blauw afdankertje van de Ku Klux Klan, veroverde deze geboren leider de harten van menig kind in de vorige eeuw. Ook ik wilde op de speelplaats altijd Cobra Commander zijn als we weer eens ‘G.I. Joe’ speelden. Cobra Commander was streng, doch rechtvaardig en regeerde met ijzeren vuist over zijn troepen. Bij de minste of geringste misstap kon je inrukken en de vloer van de slaapzaal met je tandenborstel gaan schrobben. Op de Kerstborrel was het dan wel weer lachen, gieren, brullen met Cobra Commander, als hij weer eens zijn Elvis imitatie deed. Maar dat, jongens en meisjes, is weer een heel ander verhaal…

Skeletor, Shredder, Clandestino, Prime Evil en Cobra Commander, ik buig diep voor jullie en wens jullie niets dan goeds voor de toekomst.

Liefs, Maarten

Check dit ongelofelijk vette klok design van Humans Since 1982De klok is gemaakt van 24 analoge klokken. De 24 klokken creëren samen een tijdsweergave vergeleken met die van een digitaal horloge. Vet!

De klok is trouwens gewoon te bestellen! klik hier!

Roy

Anthony Knapik en Emmanuelle Lugand van design studio La souris sur le gâteau  presenteren enkele digitale houten kunstwerken onder de titel “Holly-Wood”.

Deze hele toffe serie bevat ongelofelijk vette afbeeldingen van populaire figuren als Mario en Sonic.

- Roy